Lees hier de vorige blog

9 oktober 2025 Nou, ik moet geloof ik maar eens door het stof. Laatst schreef ik dat het gratis becommentariëren van andermans manuscripten me de nodige ellende heeft bezorgd. Dat klopt helemaal, alleen blijkt het vaker goed te zijn gegaan dan ik dacht. Vorige week kon ik lastig in slaap komen, vooral door de ziekte van mijn schoonmoeder en uiteindelijk haar overlijden. Het leek me daarom goed om in bed een boek te lezen dat niet verontrustend maar verzoenend was, een boek waarin het mededogen overheerst. Intuïtief pakte ik ‘Tijd is een leeuwerik’ van Hilbrand Rozema uit de kast, sloeg het open en zag de titelpagina. Juist ja. Ook dit mooie manuscript heb ik gelezen en er aanmerkingen bij gemaakt, die door de auteur op excellente wijze werden opgepakt. Daarna heeft hij me niet alleen in het dankwoord vermeld, maar op de titelpagina van mijn exemplaar ook nog eens deze tekening gemaakt, met een regeltje in het Romani eronder dat vrij vertaald ‘moedig voorwaarts’ betekent. Moedig voorwaarts!